Podwójne obywatelstwo – rodzice nie zdecydują za dziecko

wpis w: Bez kategorii | 0
Obywatelstwo dziecka, które przyszło na świat za granicą jest następstwem obywatelstwa jego rodziców oraz prawa obowiązującego w kraju urodzenia. Każde państwo samodzielnie decyduje w swoim ustawodawstwie, kto jest jego obywatelem stąd też kolizje pomiędzy różnymi porządkami prawnymi w zakresie nabycia obywatelstwa są nieuniknione. Posiadanie licznej populacji nierzadko świadczy o potędze danego państwa. Kraje posiadające licznych obywateli poza swoimi granicami stosują zasadę krwi (ius sanguinis), w takim przypadku dziecko nabywa obywatelstwo tego państwa, którego obywatelem jest przynajmniej jedno z rodziców niezależnie od miejsca narodzin. Przeciwieństwem tej zasady jest prawo ziemi (ius soli) przyjęte w krajach stanowiących w przeszłości miejsce docelowe licznych imigrantów m.in. w Argentynie, Brazylii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Urugwaju. Zgodnie z tą zasadą dziecko uzyskuje obywatelstwo państwa, na którego terytorium następują narodziny, przy czym bez znaczenia jest obywatelstwo rodziców.

Prawo polskie podobnie jak w wielu innych państwach europejskich przyjęło zasadę prawa krwi, jednak uzupełniająco stosuje się także zasadę prawa ziemi – gdyby dziecko urodzone na terytorium Polski nie nabyło żadnego innego obywatelstwa. Dominacji zasady krwi w Europie służy również integracja europejska, zwłaszcza swoboda przemieszczania się wewnątrz strefy Schengen i swobodnego wyboru kraju zamieszkania i zatrudnienia.

Kwestię podwójnego obywatelstwa rozważa większość osób, które zamierzają na dłużej lub na stałe zamieszkać za granicą, zwłaszcza gdy na świat przyjdą dzieci. Posiadanie podwójnego obywatelstwa stało się standardem, a przepisy wielu państw, w tym Polski, nie stawiają swoim obywatelom przeszkód w tym zakresie. W ciągu niespełna 100 lat polskie prawo w zakresie obywatelstwa ewaluowało od zakazu posiadania podwójnego obywatelstwa oraz automatyzmu w zakresie utraty obywatelstwa polskiego (np. poprzez służbę w obcej armii) do braku możliwości pozbawienia jednostki obywatelstwa polskiego wbrew jej woli oraz akceptacji podwójnego obywatelstwa. Wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2012 r. przepisy zniosły instytucję wyboru dla dziecka wyłącznie obywatelstwa obcego, pozostawiając dziecku w tym zakresie decyzję na przyszłość. W przypadku, gdy jedno z rodziców jest Polakiem, a drugie obcokrajowcem, nie mają oni prawa tuż po urodzeniu wyboru dla swojego dziecka wyłącznie obywatelstwo obcego państwa, jak to miało miejsce w okresie 1951-2012. W latach tych z posiadania obywatelstwa polskiego przez dziecko zrezygnowało na skutek zgodnych oświadczeń składanych w polskich konsulatach wielu rodziców o różnym obywatelstwie zamieszkałych głównie w krajach skandynawskich, Austrii, Niemczech i b. Jugosławii. Obecnie rodzice mogą wystąpić w imieniu dziecka jedynie z wnioskiem o zrzeczenie się obywatelstwa polskiego jednakże w tym zakresie ostateczną decyzję podejmie Prezydent RP. Dziecko nabywa obywatelstwo polskie z chwilą urodzenia, jeżeli jedno z jego rodziców jest obywatelem polskim. W przypadku dziecka pozamałżeńskiego, którego tylko ojciec jest obywatelem polskim, ustalenie ojcostwa musi nastąpić zanim potomek ukończy pierwszy rok życia, aby z mocy prawa nabył on obywatelstwo polskie. Każde z rodziców ze związków o różnym obywatelstwie po zarejestrowaniu urodzenia dziecka, może zwrócić się do władz polskich o potwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego przez małoletniego jak również wspólnie wystąpić o wydanie potomkowi polskiego paszportu.

Zostaw Komentarz